اَپَوشَ
اَپَوشَ: در پهلوی «اَپُش»، گویا به معنی پوشاننده و از میان برندهی آب، نام دیو خشکسالی و بیبارانی و دشمن و هَمِستارِ ایزد «تِشتَر» (تیر) است که در تیریشت (بندهای ۲۱ و ۲۷) به کالبد اسب سیاه سهمناکی با گوشها و یال و دُمِ کَل در برابر تشتر پدیدار میشود و نمادی است از تابستانهای خشک و سوزان در بیشتر سرزمینهای ایرانی. تشتر در نخستین نبرد از اپوش شکست میخورد و نالان از چیرگی خشکسالی بر ایرانزمین، میگریزد، اما در دومین نبرد اپوش را بهسختی شکست میدهد و دور میراند و سرزمینهای ایرانی را نوید باران و آب و آبادانی میبخشد. (← تشتر)