اَشَوَزْدَ نگَهَه
اَشَوَزْدَ نگَهَه: (در پهلوی «اَشَوَزد» شده و معنی «از اَشَه پایدار» دارد) نام دو تن از پارسایان نامدار در دینِ مزداپرستی است که یکی پسر «پوروذاخْشْتی» و دیگری پسر «سایوژْدْری» خوانده شده. (آب، کر ۱۸، بند ۷۲).
در فرورینیشت (بندهای ۱۱۳ – ۱۱۲)، به فَرَوَشی این هر دو «اشوزد نگهه» درود فرستاده شده است. در کتابهای پهلوی، بارها از «اَشوَزد» پسر «پوروداخْشْت» یاد شده و از آن جمله در کتاب نهم دینكرت (بخش ١٦، بند ۱۷) یکی از جاودانگان به شمار آمده است که در خونیرث شهریاری میکند. در دادِستان دینی (بخش ۹۰، بند ۷) نیز او در زمرهی هفت تن جاودانگان و فرمانروا و شهریار خَونیرث است. در بندهشن (بخش ۲۹، بند ۶) هم نام او در شمار جاودانگانی چون نرسی، توس، گیو و گودرز میآید که در پایان جهان برمیخیزند و سوشیانت را یاری میرسانند.