اَکَمَنَ
اَکَمَنَ: (در اوستا « اَکَمَنَ» یا «اَکَمَنَنگَه» و در پهلوی («اَکومن» به معنی اندیشهی بد یا منش بد) نام دیوی است از کَمالهدیوان (دستیاران و کارگزاران اصلی اَنگْرَمَینیو یا اهریمن) که هَمِستار امشاسپند بهمن به شمار میآید. در گاهان (یسـ ۳۰، بند ۶) این نام مفهومی آهیخته و اخلاقی دارد و گفته شده است که «دیوگزینانْ راست را برنگزیدند و به بدترین منش گرویدند.» که در این مورد، «بدترین منش» برگردانِ «اَچیشتَ مَننگَه» اوستایی است. در زامیادیشت (بند ٤٦) اکمن پیک و پیامآور اهریمن خوانده شده است.
در بندهشن آمده است: «اکومن را کار این که بداندیشی و ناآشتی به آفریدگان دهد.» (به نقل پژ، ص ۱۲۸).
در گزیدههای زادسپرم دربارهی این دیو میخوانیم: «سرانجام، اهریمن اکومن را بفرستاد و گفت که تو مینوتری، زیرا که اندرونیترینی (= محرمترین دیوان هستی). برای فریفتن بر اندیشهی زردشت برو ]و[ اندیشهی او را به سوی ما که دیویم بگردان (= متمایل کن) …» (گز، ص ۲۳)
(← بدترین منش، بهمن و کمالهدیوان)