اَندرگاه
اَندرگاه: عنوان کلّی پنج روزی است که ایرانیان باستان در سالشماریِ خود برای رساندن روزهای سال به سیصد و شصت و پنج روز و نگاه داشتن کبیسه بر پایان دوازدهمین ماه سال (اسفند) میافزودند و هریک از آن روزها را به نام یکی از گاهان پنجگانهی زرتشت میخواندند.
این کبیسهی سال را در پهلوی «وَهیجَک» و در فارسی بَهیزَک، پنجهی دزدیده، پنج روز گاهانی، پنجگاه، پنجه، پنجهی نیکو، گاه و اندرگاه خواندهاند و در کتابهای عربی «خمسهی مسترقه» آمده است.