اَوگِمَدَئِچا
اَوگِمَدَئِچا: کتاب کوچکی است که ۲۹ بند از اوستا (شامل ۲۸۰ واژه) و گزارش پازند آن بندها (شامل ١٤٥٠ واژه) در آن آمده است. از ۲۹ بند اوستایی این کتاب، تنها ۵ بند در اوستای کنونی هست و ٢٤ بند دیگر از بخشهای گمشده و از دست رفتهی اوستای روزگار باستان است.
موضوع این کتاب زندگی و مرگ آدمی و چارهناپذیری مرگ در هر حال و رسیدن روان آدمی در چهارمین بامداد پس از مرگ به سرِ چینودپل است و این بخش اخیر آن، بهویژه با بخشی از مینوی خرد و با هادخت نسک همانندی دارد.
نام این کتاب دانسته نبوده و نامی که اکنون بدان میدهیم، از نخستین واژهی کتاب گرفته شده است. همچنین نویسندهی آن نیز ناشناخته است و دربارهی تاریخ نگارش آن، دکتر وِست بر آن است که زمان تألیف آن را نمیتوان از قرن دوازدهم میلادی جدیدتر دانست.
دانشمند اوستاشناس آلمانی، ویلهلم گیگر، متن این کتاب را ویراسته و با ترجمهی سنسکریت آن به خط لاتین درآورده و همراه با ترجمهی آلمانی و یادداشتهای انتقادی و آموزنده و فهرستی از واژگان اوستایی و پازند و سنسکریت در ۱۸۷۸ ب. م. در ارلانگن به چاپ رسانیده است. همچنین، دارمستتر پانزده سال پس از انتشار ترجمهی گیگر، ترجمهی دیگری از این کتاب به زبان فرانسه منتشر کرد که برخی از نارساییهای ترجمهی گیگر در آن تکمیل شد.