سپنتمدگات (یسنا، هات ۴۷)
نوشتهها: گردانش و گزارش سِپنْتَمَدگات، هات ۴۷ از استاد ابراهیم پورداود
ویدئوها: گردانش و گزارش سِپَنتْمَدگاه، هاد ۴۷ از خسرو دادور ایرانشهر در گفتوگو با بانو شیوا
۱ به سپندمینو و به دین راستین، بهتر پندار (و) کردار (و) گفتار (در پاداش) رسایی و جاودانی به ما خواهد بخشید مزدا اهورا با توانایی و پارسایی[1].
۲ از برای این پاکترروان (آنچه) بهتر است باید به جای آورند با زبان گفتار از روی منش نیک، با دستهای کردار از پارسایی، این است شناسایی: اوست پدر راستی: او مزدا.[2]
۳ تویی پدر پاک این (سپند) مینو، کسی که از برای ما چارپای خُرمیبخش بیافرید و آنگاه از برایِ کشتزارش سپندارمذ به او رامش دهد، پس از آنکه او، ای مزدا، با منش نیک پرسش و پاسخ نمود.[3]
گزارش و گردانشِ سِپَنتْمَدگاه، هاد ۴۷، بندهای ۱ و ۲ و ۳
۴ از این سپندمینو دروغپرستان سر پیچیدند، ای مزدا، نه اینچنین (کردند) راستیپرستان. کسی که به کم تواناست یا به بیش، باید به راستیپرست مهربان باشد (و) بدخواه دروغپرست.
۵ و تو از این سپندمینو، ای مزدا اهورا، به راستیپرست هرآنچه بهتر است پیمان دادی. آیا بی خواست تو، دروغپرست از آن بهرهور خواهد شد، آنکه با کردارش با منش زشت به سر میبرد؟
۶ از این سپندمینو (و) آذر، ای مزدا اهورا، بخش مُزد هر دو گروه به جای خواهی آورد، با یاوری سپندارمذ و اردیبهشت. چه بسا کسان این را خواستار شنیدناند از برای گرویدن.[4]
گزارش و گردانشِ سِپَنتْمَدگاه، هاد ۴۷، بندهای ۴ و ۵ و ۶
پینوشت:
[1] هات ۴۷ کوتاهترینِ سرودهای گاتها، دارای شش بند است و در هر شش بند از سپندمینو (= سپنتو مئینیو spəntō mainyu)، که در نخستین بند از هات ۳۰ از آن سخن داشتیم، یاد گردیده است. در آغاز فرماید: کسی که به سپندمینو و به دین راستین یا امشاسپند اردیبهشت (= اَشَ asha) نیکاندیشه و نیکوگفتار و ستودهرفتار باشد، در پاداش، مزدا اهورا بدو رسایی (= هؤروَتات haurvatāt خرداد) و جاودانی (= آمِرِتات amərətāt امرداد) و توانایی (= خشتهر xshathra شهریور) و پارسایی (= آرمئیتی rmaitiã سپندارمذ) خواهد بخشید. میتوان واژهی خشتهر را در اینجا به معنی کشور مینوی یا بهشت گرفت، چنانکه برخی از دانشمندان چنین گردانیدهاند: «…… مزدا اهورا به او به دستیاری امشاسپند شهریور و امشاسپند سپندارمذ رسایی و جاودانی دهد» دربارهی سپندمینو و خرداد و امرداد و شهریور و سپندارمذ، به یادداشتهای شمارهی ۳ از بند ۱۲ از هات ۳۳ و شمارهی ۴ از بند ۶ از هات ۳۱ و شمارهی ۴ از بند ۳ از هات ۲۸ و بند ۴ از هات ۴۵ نگه کنید.
بندهای ۱-۶ از هات ۴۷ در پارههای ۲-۷ از یسنای ۱۸ و در پارهی ۲۴ از یسنای ۶۸ آورده شده است.
[2] در بند پیش دیدیم که از برای رسیدن به بخشایش مزدا اهورا باید به سپندمینو يا روان پاك پرودگار، نيكانديش و نیکوکردار و خوش گفتار بود. در این بند، «پاکترروان» یا سپندتر مینو (= سپنیشتَ مئینیو spənishta mainyu) همان سپندمینو است.
مردمان راست که با گفتار و کردار ستوده آنچه را که در جهان برتر و بهتر است از برای خشنودی سپندمینو به جای آورند و ازاینرو پیوستگی خود را به جهان پاک ایزدی بنمایانند.
مردمان شناسایی خود را به مزدا، که پدر جهان راستی (= آش) است، با پندار و گفتار و کردار نیک توانند نشان دادن.
[3] در بند ۹ از هات ۳۱ دیدیم: مینوخرد، که همان سپندمینو است، چارپایان سودمند پدید آورد. در آن بند مانند این بند، سپندارمذ که نگهبانی زمین با اوست، یاد گردیده است. به بند ۴ از هات ٤٥ و به بند ۵ از هات ٤٨ نیز نگاه کنید.
[4] یعنی بسا کسان هستند که میخواهند بدانند: در هنگام آزمایش آذر در روز پسین، از سوی سپندمینو به دستیاری سپندارمذ و اردیبهشت، چه پاداش و پادافراه به گروه مزدیسنان و دیویسنان و یا راستیپرستان و دروغپرستان، که در بند پیش یاد شده، داده خواهد شد تا اینکه از برای رستگاری خویش دین راستین بگزینند.
به بندهای ۳ و ۱۹ از هات ۳۱ نیز نگاه کنید.
آن چه از هاد ۴۷ میتوان آموخت
