اَسْتَوت اِرِتَ
اَسْتَوت اِرِتَ: نام سومین و آخرین سوشیانت (موعود) مزداپرستان است که در پایان سومین هزارهی پس از زرتشت، از تخمه (یا فرّه) بازماندهی وی در آب دریاچهی کیانسیه (هامون) و از مادری به نام «اِرِدَت فِدْری» زاده میشود و کار فَرَشکَرد (نو کردن جهان و دین مزداپرستی) را به پایان میرساند.
در زامیادیشت (بندهای ۹۶-۹۳)، از خویشکاری و کامیابی «استوت ارت» سخن به میان آمده است. در اوستا، هرجا که «سوشیانت» مفرد آمده است، به استوت ارت اشاره دارد و غالباً به جای نام او همین صفت به کار میرود و صفت پیروز را نیز همراه دارد.
از نشانههای پدیدار شدن استوت ارت ایستادن خورشید در میان آسمان است و چون او پیدا شود، همهی جاودانگان (کیخسرو و گودرز و گیو و توس و پشوتن و گرشاسپ و دیگران) به وی پیوندند و رستاخیز بر پا گردد و جهان استومند پایان پذیرد و جهان اَشَه (جهان مینُوی) آغاز شود.
(← اِرِدَت فِدْری، سوشیانت و کیانسیه)