اَستُومَند
اَستُومَند: استخواندار، جسمانی، مادّی، خاکی، گیتیانه. «اَستُومندان: عناصر، ارکان. كلمهی استومند چه از جهت ریشه و چه از جهت مفهوم، هر دو مطابق میباشد با آنچه به زبان یونانی «اُستوئيخيون» خوانده شده و در کتب فلسفی عربی به صورت «اُسطُقُس» نقل گردیده است. ریشهی تقریبی استومندان به عربی همان ارکان میباشد که به جای عناصر به کار رفته است. ریشهی لغت «استومند» از «اَستَ» آمده که به معنی استخوان است (لاتين اُس و يوناني اُستئون) و در کلمات هسته، ستون، استوانه، استودان و استخوان باقی مانده است. شاید «اُس» و «اساس» عربی نیز با ریشهی «اَستَ» یکی باشد.» (صادق هدایت: ترجمهی زند و هومنیسن، بخش یکم، درِ سوم، زیرنویس بند ۶).