اَنَغْران
اَنَغْران: (در اوستا «اَنَغْرَ رَوچاو» یا «اَنَغْرَ رَوچَه» به معنی «فروغ بیآغاز» یا «روشنایی ازلی») نام دیگر «گَرزْمان» (گَرودِمانَ) برترین بهشت یا جهان روشن اهورهمزداست. در ادبیات دینی ایرانیان، این واژه نام ایزدی است که نگاهبانی سیامین روز ماه بدو سپرده شده. در بندهشن، این نام را بهگونهی اَنَغْرَ و اَنَغْران میبینیم و در شمارش هفت پایهی آسمان در این متن پهلوی میخوانیم: «پنجم گرودمان که انغرِ روشن خوانده شود و خورشید بدان پایه ایستد …» (به نقل پژ، ص ۳۹) و باز در همان کتاب آمده است: «انغرانِ مینُوی، انغر روشن است که خانهی گوهرنشان، سفتهیاقوت و مینوان ساخته است.» (همان. ص ۱۱۳).
در پهلوی و فارسی، این نام را انیران» نیز نوشتهاند که نباید آن را با «انیران»، به معنی ناایرانی و بیگانه، اشتباه کرد.
(ــــ گرزمان)