اَستو ویذُتو
اَستو ویذُتو: (در پهلوی «اَستْویهاد»، به معنی «زوالِ تن» یا «بخشکنندهی استخوانها») نام دیو مرگ است که زندگی را از میان میبرد و در ادبیات پارسی میانه، او را با «بَدوای» یکی خواندهاند. در امان ماندن از گزند این دیو و دیو خشم، به یاری ایزدان سروش و مهر ممکن است.
در بندهشن دربارهی این دیو میخوانیم: «استویهاد وایِ بدتر است که جان را بستاند. چنین گوید که چون دست بر مردم مالد، بوشاسپ آید و چون سایه افگند، تب آید و چون او را به چشم بینند، جان را از میان برد.» (به نقل پژ، ص ۱۳۱).
در وندیداد (فر ۵، بندهای ۹-۸)، از اَستو ویذُتو و بَدوای جداگانه و همچون دو دیو همکار نام برده شده است.
گاهی به جای دو جزء نام این دیو، تنها جزء دوم (ویذُتو) همراه با صفت «دیوآفریده» آمده است. (← بدوای و ویذتو)