اَشَه

اَشَه

اَشَه: (= اَشا) به معنی «راستی» و جزء اصلی نام امشاسپند «اَردیبهشت» (در اوستا «اَشَه وَهیشتَ») است. معنی «اَشَه» را در گزارش‌های مختلف گاهان در هند و اروپا و ایران، راستی، حق، حقیقت، دادگری، سامان آفاق، قانون ابدی آفرینش، نظم و ترتیب کامل، سامان مقرِر مزدایی و تعبیرهای دیگری از این دست نوشته‌‌‌‌‌اند. با این حال، هنوز کسی حرف آخر را نزده و نتوانسته است تعریف جامع و مانعی از این اصل و اصطلاح گاهانی بدست دهد. از همین روست که برخی از گزارشگران گاهان ترجیح داده‌‌‌‌‌اند خود واژه‌ی «اَشَه» را ترجمه‌ناکرده در گزارش خویش بیاورند. در گزارش کنونی نیز از این روش پیروی شده است.

«اَشَه»، به صورت آهیخته، یکی از اصول اساسی و مهم دینِ مزداپرستی است که در سراسر اوستا (به‌ویژه در گاهان پنج‌گانه) همواره بدان اشاره می‌رود و می‌توان گفت که در این دین، همه‌ی راه‌های رستگاری به «اَشَه» می‌‌‌‌‌پیوندد.

«اَشَه» گاه به جای «اَشِم وُهو …» (= اَشَه وهیشت)، نام یکی از سه نیایش مهم مزداپرستان، به کار می‌رود. (← اردیبهشت، اشه وهیشت و اشم وهو و نماز اشه. درباره‌ی اَشَه همچنین ← محمود عبادیان: اَشا در اوستا (مقاله)، فرهنگ ایران زمین، ج ۲۷، ص ٢٨٧-٢٦٧).