اَفسْمَن
اَفسْمَن: در گاهان به معنی بند، گزارش و پاسخ آمده و یک سطر شعر بدین نام خوانده شده است. در گزارش پهلوی اوستا، گاه «پَتمان» (= پیمان به معنی اندازه و مقیاس) و گاه «گاس» (= گاثا یا سرود) در برابر این واژه آمده است.
معنی واژهی «افسمن» بربسته و بههمپیوسته و به تعبیر ادبی امروز به نظم درآمده و منظوم یا موزون و دارای وزن است. در فارسی نیز پیوستن به معنیِ به نظم درآوردن و سخن منظوم سرودن آمده است. فردوسی دربارهی دقیقی میگوید:
«بپیوست گویا پراکنده را بسفت این چنین دُرِّ آکنده را»
(به نقل مزد. ج ۲، ص ۵)