اَوِستا
اَوِستا: نام كلّيِ مجموعهی کهنترین نوشتار ایرانیان و قدیمترین نامهی دینی مزداپرستان است که در روزگار باستان (به نوشتهی منابعی چون دینکرت و جز آن) بیست و یک نسک (کتاب) داشته و در شکل کنونی خود، شامل شش بخش گاهان، یسنه، یشتها، وندیداد، ويسپرد و خردهاوستاست.
واژهی اوستا که در خود کتاب نیامده، مرکّب است از پیشوند «اَ» و صفت مفعولی «ویسْتَه». از مصدر «وید» یا وَئِد» (در پهلوی «وینداتَن») به معنی شناختن، دانستن، یافت شدن، پدیدار آمدن که با واژهی «وِدا» (= وید)، نام کهنترین کتاب دینی هندوان، نیز همریشه است.
بر روی هم، «اوستا» را میتوان به معنی «آگاهینامه» یا «دانشنامه» دانست.
دکتر علیاکبر جعفری در نوشتاری دربارهی واژهی «اوستا» به بحث پرداخته و در ترکیب آن، پیشوند «اَ» را پیشوند نفی دانسته و مجموع آن را به معنی «سخن سربسته، گوهر نهفته، راز نهانی، کلام آسمانی، رمز باطنی و بالاتر از فهم نارسای جهانیان» گرفته است. (باستان، سال ۴، شمارهی ۲، تهران ـ اسفندماه ١٣٤٥).
(دربارهی کتاب اوستا و جنبههای گوناگون آن ← پیشـ .)