اَیریَمَن ایشیَه
اَیریَمَن ایشیَه: نامی است که از نخستین واژههای یسنه، هات ۵۴، گرفته شده و این هات را به همین نام خواندهاند. ایریمن ایشیه که از نیایشهای بسیار مشهور و مهم مزداپرستان است، در بخشبندی کنونی اوستا جزو گاهان نیست، اما شیوهی نگارش آن نشان میدهد که در اصل بخشی از آن بوده است. در تأیید این نظر، در وندیداد (فر ۱۰، بند ۱۱) میخوانیم که این نیایش همتراز نیایش گاهانی «یَثَه اَهو وَيرْيو …) و جزو آن بخش از گاهان شمرده شده است که باید چهار بار خوانده شود.
«اَيرْيَمَن ايشْيَه» (= پسـ ٥٤) تنها دو بند دارد که دومین بند آن به نثر است و پارسیان هند امروزه آن را در آیین زناشویی و گاه برای بهبود بیمار و بازیافتن تندرستی میخوانند.
«اَيرْيَمَن ايشْيَه» نماز توانای پیروز دشمنشکن و بزرگترین گفتار اَشَه خوانده شده و در بخشهای گوناگون اوستا از بزرگی و گرانمایگی آن سخن به میان آمده است. از آن جمله، دربارهی آن میخوانیم: ایریمن (= ایریمن ایشیه) نمازی است که اهریمن و جادوان و پریان را برمیاندازد و بزرگترین و بهترین و زیباترین و نیرومندترین و کارآمدترین و پیروزترین و درمانبخشترین مَنثْرَهِی ورجاوند به شمار میآید.» (اردی، بند ۵).
«ايشْيَه» صفت اَيرْيَمَن و به معنی گرامی و آرمانی است.