اَهورهمَزدا: (در اصل اوستایی اَهورهمَزداه) نام آفریدگار جهانِ اَشَه و نیکی (سراسر آفرینش نیک و پاک) در دین مزداپرستی است. در پهلوی و پازند، این نام را بهگونهی اوهْرمَزد، هُرمَزد، اورمَزد و اَهورایمَزد و در فارسی به صورت اَورامَزدا و هُرمُز میبینیم. در گاهان، تنها سه صورت این نام یعنی «اهوره»، «مَزدا» و «مَزدا اَهورَه» آمده است، اما در دیگر بخشهای اوستا
اَهورَه: پارهی نخست از نام اهورهمزداست که در بسیاری از جاهای اوستا به جای آن به کار رفته است.
اَهو: (= اَنگْهو) خدایگان، خانهخدا (مادینهی آن «اَنگْهی» به معنی «کدبانو»ست) سرور، سرورِ جهانی.
اَهریمَن: (در اوستا «اَنگْرَمَینیو» و در پهلوی و فارسی اَهرِمَن یا اَهریمن یا آهِرْمَن به معنی «مینویِ ستیهنده و دشمن») نام یکی از دو مینویِ اصلی در اسطورهی آفرینش نزد ایرانیان است که در برابر «سْپِنتَ مَینیو» (سپندمینو) قرار دارد. در ادبیات پارسی میانه، از اهریمن با عنوان گَنامینو (ganâg mênôg) به معنی «مینوی از میان برنده و نابودکننده» و با صفت
اَویسروثْریمگاه: نام یکی از پنجگاه شبانروز است که از شامگاه (هنگام پدیدار شدن ستارگان در آسمان) تا نیمهشب را در بر میگیرد.
اَويسروثْریَم: نام ایزد نگاهبان «اَویسروثْریمگاه» (از شامگاه تا نیمهشب)، یکی از پنجگاه شبانروز است. واژهی «اَیبی گیَه» را که غالباً همراه نام این ایزد میآید، برخی صفتی برای او دانستهاند که به معنی «نگاهبان زندگی» است و پارهای آن را مترادف نام اویسروثریم شمردهاند.
اَوگِمَدَئِچا: کتاب کوچکی است که ۲۹ بند از اوستا (شامل ۲۸۰ واژه) و گزارش پازند آن بندها (شامل ١٤٥٠ واژه) در آن آمده است.
اوشیدَرِنَ: (= اوشیدَم) نام کوهی است در سیستان که به نوشتهی بندهشن، زرتشت بر فراز آن پیام ایزدی را دریافت کرد. در گزارش پهلوی «اوش داشتار» آمده که معنی آن «هوشبخش» است.
