آنگونه که از وندیداد (فرگرد ۵، بند ۵۹) برمیآید، شخص ناتوان و شکسته و ازکارافتاده و یا شخص ناپاک (در دورهی ناپاکی) را ارمشت میگویند.
اَرشْتاد: در اوستا «اَرشْتات» و «اَرشْتی» و در پهلوی و فارسی «اَرشْتاد» و «اَشْتاد»، نام یکی از ایزدبانوان دین زرتشتی است. نام این ایزدبانو به معنی راستی و درستی است و با صفتهای «جهانپرور» و «گیتیافزای» از او یاد میشود.
اِرِزیفیَه: نام رشتهکوهی است که در زامیادیشت (بند ۲) پنجمین کوه برآمده از زمین خوانده شده. معنی این نام «شاهین» است.
اَرِزَهی: در پهلوی «اَرِزَه»، نام یکی از هفت بوم یا کشور یا اقلیم جهان، بنا بر بخشبندی جهان در ایران باستان (همچنان که نزد هندوان) است. اَرَزَهی کشوری است در خاور جهان.
اَرِزوشَمَن: نام یکی از هماوردان و دشمنان گرشاسپ است که در زامیادیشت (بند ۴۲) از او با صفت دارندهی دلیریِ مردانه یاد شده.
اَرِزوَر: نام کوهی است اساطیری (وند، فر ۳، بند ۷ و فر ۱۹، بندهای ۴۴ و ۴۵) که گردنه و قلهی آن جای گرد آمدن دیوان خوانده شده است.
اَردیبهشتیشت: نام سومین یشت اوستاست در ستایش و نیایش امشاسپند اردیبهشت که ۱۹ بند دارد.
