اَرِزوشَمَن
اَرِزوشَمَن: نام یکی از هماوردان و دشمنان گرشاسپ است که در زامیادیشت (بند ۴۲) از او با صفت دارندهی دلیریِ مردانه یاد شده.
اَرِزوشَمَن: نام یکی از هماوردان و دشمنان گرشاسپ است که در زامیادیشت (بند ۴۲) از او با صفت دارندهی دلیریِ مردانه یاد شده.
اَرِزوَر: نام کوهی است اساطیری (وند، فر ۳، بند ۷ و فر ۱۹، بندهای ۴۴ و ۴۵) که گردنه و قلهی آن جای گرد آمدن دیوان خوانده شده است.
اَردیبهشتیشت: نام سومین یشت اوستاست در ستایش و نیایش امشاسپند اردیبهشت که ۱۹ بند دارد.
اَردیبهشت: در اوستای نو «اَشَه وَهیشتَ» به معنی «بهترین اَشه»، نام یکی از مهمترین امشاسپندان (مِهین ایزدان) است که پس از «بهمن» و در دومین پایگاه امشاسپندان جای میگیرد.
اَرِدویسور بانو نیایش: چهارمین نیایش از پنج نیایش مزداپرستان در خردهاوستاست. این نیایش ۱۱ بند دارد و در کنار رود و جوی و نیز در آبانروز (دهم) هر ماه خوانده میشود. آباننیایش نام دیگر آن است.
اَرِدویسور اَناهیتا: نام ایزدبانوی آبهاست که «آبانیشت» - یکی از بلندترین یشتهای اوستا - در ستایش و نیایش اوست.
اَرِدوی: ظاهراً یکی از واحدهای اندازهگیری درازا یا بلندا بوده است. در وندیداد (فر ۲، بند ۲۲) آنجا که سخن از زمستان دیوآفریده میرود، ستبری برف به بلندای «اردوی» است.
اَرِدْوی: نام رودی است اساطیری. معنی آن را بارتولومه «رطوبت و نمناکی» نوشته است، اما بهار مینویسد: «ظاهراً به معنی پربرکت و حاصلخیز است.» و در زیرنویس میافزاید: «گِرِی آن را بزرگ و عظیم معنا میکند.»
اَرِدوش: نام گناه کسی است که با رزمافزار آغاز به زدن کسی کند، اما بهگونهای که او را زخمی نسازد یا زخمی که بر او وارد میآورد، در مدت سه روز درمان پذیرد.