اَمشاسپندبانو: گروه سهگانهی «سپندارمذ، خرداد، امرداد» را که مادینه پنداشته شده و نماد مادر-خدایی آفریدگارند، در این گزارش، «امشاسپندبانو» نامیدهایم.
اَمشاسپند: (در اوستای نو «اَمِش سْپِنتَ و در پهلوی «اَمِشُ سْپَند» یا «اَمَهر سْپَند» به معنی «وَرجاوندِ جاودانه») عنوان مِهینایزدان یا گروه مینُویان در دین مزداپرستی است که بهمن، اردیبهشت، شهریور، سپندارمذ، خرداد و امرداد را شامل میشود و نزدیکترین مینُویان به آفریدگارند و اصلیترین خویشکاریها در آفرینش و نگاهبانی آفریدگان و نمایش جنبههای گوناگون منش اهورهمزدا بر عهدهی آنهاست.
اَمُرداد: (در اوستا «اَمِرهِتاتَ»، در پهلوی «اَمُرداد» یا «اَمُردات» و در فارسی «اَمُرداد» یا «مُرداد» به معنی «جاودانگی و بیمرگی») در گاهان یکی از فروزههای مزدا اهوره است، اما در اوستای نو به صورت امشاسپندبانویی تجسّم یافته که نام وی همیشه همراه با نام امشاسپندبانو خرداد میآید. امرداد در جهانِ مینُوی نمایندهی پایداری و جاودانگی اهورهمزداست و در جهان استومند، نگاهبانیِ گیاهان
اَمَ: ایزد نیرو و دلیری است که نام او بیشتر همراه نام ایزد بهرام میآید و صفتهای «نیکآفریده» و «بُرزمَند» را در پی دارد.
اَلبرز: (در اوستا «هَرا»، «هَرَیتی» و «هَرابِرِزَیتی» و در پهلوی «هَر بُرز») نام کوهی است اساطیری که در فارسی البرز شده و اکنون رشتهکوههای معروف شمال ایران را بدین نام میخوانیم.
اَکَمَنَ: (در اوستا « اَکَمَنَ» یا «اَکَمَنَنگَه» و در پهلوی («اَکومن» به معنی اندیشهی بد یا منش بد) نام دیوی است از کَمالهدیوان (دستیاران و کارگزاران اصلی اَنگْرَمَینیو یا اهریمن) که هَمِستار امشاسپند بهمن به شمار میآید.
اَكَتَشَ: (به معنی «آفرینندهی بدی») نام دیوی است. نام این دیو دو بار در اوستا آمده (فر ۱۰، بند ۱۳ و فر ۱۹، بند ٤٣) و با دیو خشم مربوط است.
