اَشَی: (در پهلوت اَرت و اَرد) نام ایزدبانویِ توانگری و پاداش و گَنجورِ اهورهمزداست که غالباً با صفت «وَنگوهی» (بِه، نیک) همراه میآید و در پهلوی گاه نام و صفت او را در هم آمیخته و بهگونهی «اَرشَشوَنگ» (یا اَشیشوَنگ یا اَششوَنگ یا اَهرشوَنگ یا اَهلیش وَنگ) درآوردهاند.
«اَشَه»، به صورت آهیخته، یکی از اصول اساسی و مهم دینِ مزداپرستی است که در سراسر اوستا (بهویژه در گاهان پنجگانه) همواره بدان اشاره میرود و میتوان گفت که در این دین، همهی راههای رستگاری به «اَشَه» میپیوندد.
اَشَوَزْدَ نگَهَه: (در پهلوی «اَشَوَزد» شده و معنی «از اَشَه پایدار» دارد) نام دو تن از پارسایان نامدار در دینِ مزداپرستی است که یکی پسر «پوروذاخْشْتی» و دیگری پسر «سایوژْدْری» خوانده شده.
اشموغ را در بیشتر کاربردهایش در ترازِ تباهکاران و گناهکاران و در برابر اَشَونَان و پرهیزگاران میبینیم.
