Author: Daena V

ایران‌ویج: (در اوستا «ايَريَنَ وَئِجَ» یا «اَیريَنَ وَئِجَنگْه» به معنی «سرزمین ایرانیان» یا «بنگاه و پایگاه ایرانیان») نام سرزمینی است که ایرانیان در آغاز در آن می‌‌‌‌‌زیستند.

ایران‌ویج: (در اوستا «ايَريَنَ وَئِجَ» یا «اَیريَنَ وَئِجَنگْه» به معنی «سرزمین ایرانیان» یا «بنگاه و پایگاه ایرانیان») نام سرزمینی است که ایرانیان در آغاز در آن می‌‌‌‌‌زیستند.

ایران: (در اوستا «اَیرْیَنَ» به معنی «سرزمین اَیرْیَه‌‌‌‌‌ها») نامی است که «اَیرْیَه»ها (تیره‌های آریایی، نیاکان ایرانیان کنونی) پس از کوچ به سرزمین فعلی بدان دادند و در پهلوی «اِران» و در فارسی «ایران» شده است.

اَیاسْرِم: (در اوستا «اَیاثَریمَ) نام چهارمین گهنبار (گاهنبار) از گهنبارهای شش‌گانه یا جشن‌های شش‌گانه‌ی سالیانه‌ی آفرینش است که از دویست و ششمین تا دویست و دهمین روز سال، یعنی از اَشتادروز (بیست و ششم) تا اَنیران‌روز (سی ام) مهرماه برگزار می‌‌‌‌‌شد.

اَیاسْرِم: (در اوستا «اَیاثَریمَ) نام چهارمین گهنبار (گاهنبار) از گهنبارهای شش‌گانه یا جشن‌های شش‌گانه‌ی سالیانه‌ی آفرینش است که از دویست و ششمین تا دویست و دهمین روز سال، یعنی از اَشتادروز (بیست و ششم) تا اَنیران‌روز (سی ام) مهرماه برگزار می‌‌‌‌‌شد.

اَهونَ وَيرْیَه: (در پهلوی «اَهونَوَر» و «هونَوَر» نام دیگری است برای نیایش معروف «يَثَه اَهو وَيرْيو

اَهونَوَبتی گاثا: نام نخستین گاثا از پنج گاهان زرتشت است که یسنه (هات ٣٤-٢٨) را در بر می‌گیرد.

اَهونَوَدگاه: (= اَهونَوَیتی گاثا) نام نخستین روز از پنج روز اندرگاه است که آن را به نام نخستین سرود از گاهانِ پنج‌گانه‌ی زرتشت خوانده‌اند.

اَهومَند: (در اوستا «اَهومَنت» به معنی سرور و بزرگ یا دارای سروری و بزرگی) وصفی است که چندین بار در اوستا ـ همراه با «رَنومَند» ـ برای اهوره‌‌‌‌‌مزدا آمده است.

اَهوره‌‌‌‌‌مَزدا: (در اصل اوستایی اَهوره‌‌‌‌‌مَزداه) نام آفریدگار جهانِ اَشَه و نیکی (سراسر آفرینش نیک و پاک) در دین مزداپرستی است. در پهلوی و پازند، این نام را به‌گونه‌ی اوهْرمَزد، هُرمَزد، اورمَزد و اَهورای‌مَزد و در فارسی به صورت اَورامَزدا و هُرمُز می‌‌‌‌‌بینیم. در گاهان، تنها سه صورت این نام یعنی «اهوره»، «مَزدا» و «مَزدا اَهورَه» آمده است، اما در دیگر بخش‌های اوستا