اَهونَوَبتی گاثا
اَهونَوَبتی گاثا: نام نخستین گاثا از پنج گاهان زرتشت است که یسنه (هات ٣٤-٢٨) را در بر میگیرد.
اَهونَوَبتی گاثا: نام نخستین گاثا از پنج گاهان زرتشت است که یسنه (هات ٣٤-٢٨) را در بر میگیرد.
اَهونَوَدگاه: (= اَهونَوَیتی گاثا) نام نخستین روز از پنج روز اندرگاه است که آن را به نام نخستین سرود از گاهانِ پنجگانهی زرتشت خواندهاند.
اَهومَند: (در اوستا «اَهومَنت» به معنی سرور و بزرگ یا دارای سروری و بزرگی) وصفی است که چندین بار در اوستا ـ همراه با «رَنومَند» ـ برای اهورهمزدا آمده است.
اَهورهمَزدا: (در اصل اوستایی اَهورهمَزداه) نام آفریدگار جهانِ اَشَه و نیکی (سراسر آفرینش نیک و پاک) در دین مزداپرستی است. در پهلوی و پازند، این نام را بهگونهی اوهْرمَزد، هُرمَزد، اورمَزد و اَهورایمَزد و در فارسی به صورت اَورامَزدا و هُرمُز میبینیم. در گاهان، تنها سه صورت این نام یعنی «اهوره»، «مَزدا» و «مَزدا اَهورَه» آمده است، اما در دیگر بخشهای اوستا
اَهورَه: پارهی نخست از نام اهورهمزداست که در بسیاری از جاهای اوستا به جای آن به کار رفته است.
اَهو: (= اَنگْهو) خدایگان، خانهخدا (مادینهی آن «اَنگْهی» به معنی «کدبانو»ست) سرور، سرورِ جهانی.
اَهریمَن: (در اوستا «اَنگْرَمَینیو» و در پهلوی و فارسی اَهرِمَن یا اَهریمن یا آهِرْمَن به معنی «مینویِ ستیهنده و دشمن») نام یکی از دو مینویِ اصلی در اسطورهی آفرینش نزد ایرانیان است که در برابر «سْپِنتَ مَینیو» (سپندمینو) قرار دارد. در ادبیات پارسی میانه، از اهریمن با عنوان گَنامینو (ganâg mênôg) به معنی «مینوی از میان برنده و نابودکننده» و با صفت
اَویسروثْریمگاه: نام یکی از پنجگاه شبانروز است که از شامگاه (هنگام پدیدار شدن ستارگان در آسمان) تا نیمهشب را در بر میگیرد.