اَويسروثْریَم: نام ایزد نگاهبان «اَویسروثْریمگاه» (از شامگاه تا نیمهشب)، یکی از پنجگاه شبانروز است. واژهی «اَیبی گیَه» را که غالباً همراه نام این ایزد میآید، برخی صفتی برای او دانستهاند که به معنی «نگاهبان زندگی» است و پارهای آن را مترادف نام اویسروثریم شمردهاند.
اَوگِمَدَئِچا: کتاب کوچکی است که ۲۹ بند از اوستا (شامل ۲۸۰ واژه) و گزارش پازند آن بندها (شامل ١٤٥٠ واژه) در آن آمده است.
اوشیدَرِنَ: (= اوشیدَم) نام کوهی است در سیستان که به نوشتهی بندهشن، زرتشت بر فراز آن پیام ایزدی را دریافت کرد. در گزارش پهلوی «اوش داشتار» آمده که معنی آن «هوشبخش» است.
اَوشنَرَ: به نوشتهی دینکرت، نام وزیر کاووس بود و کاووس بر اثر فریب خوردن از اهریمن او را، که با کارهای نابخردانهی وی مخالفت میورزید، کشت. اَوشنر در هوش و زیرکی بلندآوازه بوده و غالباً از او با صفت «دانا» یاد شده است.
اوشْتَوَیتی گاثا: نام دومین سرود از گاهان پنجگانهی زرتشت است که یسنه، هات ٤٣ تا ٤٦ را در بر میگیرد.
اوشْتَویَتی: (به معنی «دارندهی آنچه آرزو شده بود») نام رودی است که به دریاچهی کیانسیه (= هامون) میریزد و از آن با صفت «توانا» یاد شده است.
اوسیخش: (= اوسیج به معنی «خواستار») نام گروهی از پیشوایان و فرمانروایان دیوپرستان (دشمنان دینِ مزداپرستی) بوده است. این نام تنها یک بار در اوستا (گاه، یسـ ٤٤، بند ٢٠) آمده است. در «ریگودا» به معنی «کاهن»، لقب یا عنوانی است برای «اَگْنی» (= آتش).
اوستايِ نو: عنوانی است کلّی برای بخشهای پنجگانهی متأخّر اوستا (یسنه، یشتها، ویسپرد، خردهاوستا و وندیداد) که در دورههای پس از زرتشت به نگارش درآمده است
