اَوِستا: نام كلّيِ مجموعهی کهنترین نوشتار ایرانیان و قدیمترین نامهی دینی مزداپرستان است که در روزگار باستان (به نوشتهی منابعی چون دینکرت و جز آن) بیست و یک نسک (کتاب) داشته و در شکل کنونی خود، شامل شش بخش گاهان، یسنه، یشتها، وندیداد، ويسپرد و خردهاوستاست.
اَورْوَنتْ: نام کوهی است در زامیادیشت (بند ۳). این واژه در اوستا چند معنی دارد: نخست تند و تیز و دلیر و پهلوان که بهویژه صفت اسب است (مهر، بند ٤٢). دوم (بهگونهی صفت به جای موصوف) اسب (همان. بند ۱۲۵).
اوروَذا: نام رودی است که به نوشتهی زامیادیشت (بند ۶۷) چراگاههای بسیار بر کرانه دارد و به دریاچهی هامون میریزد.
اوروَتَتنَرَ: (در پهلوی و در تداول زرتشتیان کنونی «اَروَتَدنَر» نام دومین پسر زرتشت است که در سنّت او را نخستین برزیگر خواندهاند و به نوشتهی وندیداد (فر ۲، بند ٤٣) او و زرتشت فرمانروا و رَدِ ساکنان «وَرِجَمکرد»اند. در بندهشن (بخش ۳۲) نیز آمده است: «اروتدنر، بزرگِ برزیگران بود و اینک بزرگِ وَرِجَمکرد است.»
اورواسْنی: (در پهلوی «راسَن») نام یکی از گیاهان خوشبو است که برای گندزدایی و خوشبو کاوروازیشْتَ (آذرِ
