اوسیخش: (= اوسیج به معنی «خواستار») نام گروهی از پیشوایان و فرمانروایان دیوپرستان (دشمنان دینِ مزداپرستی) بوده است. این نام تنها یک بار در اوستا (گاه، یسـ ٤٤، بند ٢٠) آمده است. در «ریگودا» به معنی «کاهن»، لقب یا عنوانی است برای «اَگْنی» (= آتش).
اوستايِ نو: عنوانی است کلّی برای بخشهای پنجگانهی متأخّر اوستا (یسنه، یشتها، ویسپرد، خردهاوستا و وندیداد) که در دورههای پس از زرتشت به نگارش درآمده است
اَوِستا: نام كلّيِ مجموعهی کهنترین نوشتار ایرانیان و قدیمترین نامهی دینی مزداپرستان است که در روزگار باستان (به نوشتهی منابعی چون دینکرت و جز آن) بیست و یک نسک (کتاب) داشته و در شکل کنونی خود، شامل شش بخش گاهان، یسنه، یشتها، وندیداد، ويسپرد و خردهاوستاست.
اَورْوَنتْ: نام کوهی است در زامیادیشت (بند ۳). این واژه در اوستا چند معنی دارد: نخست تند و تیز و دلیر و پهلوان که بهویژه صفت اسب است (مهر، بند ٤٢). دوم (بهگونهی صفت به جای موصوف) اسب (همان. بند ۱۲۵).
اوروَذا: نام رودی است که به نوشتهی زامیادیشت (بند ۶۷) چراگاههای بسیار بر کرانه دارد و به دریاچهی هامون میریزد.
