اَردیبهشت: در اوستای نو «اَشَه وَهیشتَ» به معنی «بهترین اَشه»، نام یکی از مهمترین امشاسپندان (مِهین ایزدان) است که پس از «بهمن» و در دومین پایگاه امشاسپندان جای میگیرد.
اَرِدویسور بانو نیایش: چهارمین نیایش از پنج نیایش مزداپرستان در خردهاوستاست. این نیایش ۱۱ بند دارد و در کنار رود و جوی و نیز در آبانروز (دهم) هر ماه خوانده میشود. آباننیایش نام دیگر آن است.
اَرِدویسور اَناهیتا: نام ایزدبانوی آبهاست که «آبانیشت» - یکی از بلندترین یشتهای اوستا - در ستایش و نیایش اوست.
اَرِدوی: ظاهراً یکی از واحدهای اندازهگیری درازا یا بلندا بوده است. در وندیداد (فر ۲، بند ۲۲) آنجا که سخن از زمستان دیوآفریده میرود، ستبری برف به بلندای «اردوی» است.
اَرِدْوی: نام رودی است اساطیری. معنی آن را بارتولومه «رطوبت و نمناکی» نوشته است، اما بهار مینویسد: «ظاهراً به معنی پربرکت و حاصلخیز است.» و در زیرنویس میافزاید: «گِرِی آن را بزرگ و عظیم معنا میکند.»
اَرِدوش: نام گناه کسی است که با رزمافزار آغاز به زدن کسی کند، اما بهگونهای که او را زخمی نسازد یا زخمی که بر او وارد میآورد، در مدت سه روز درمان پذیرد.
اِرِدَتْ فِذْری: نام مادر سومین و آخرین موعود زرتشتی، سوشیانت (یا سوشیانس)، است. معنی این نام «مایهی آبروی پدر» و به تعبیری «دارای پدری کامیاب» است.
اَرداویرافنامه: نام رسالهای است به زبان پهلوی که شرح سفر یا معراج یکی از پیشوایان دین زرتشتی به نام «ویراف» به جهان مینوی و دیدارش از بهشت و همیستگان (برزخ) و دوزخ و صحنههای نمایشگر پاداش و پادافرهی کردارهای نیکوکاران و گناهکاران است.
