اَپَوشَ: در پهلوی «اَپُش»، گویا به معنی پوشاننده و از میان برندهی آب، نام دیو خشکسالی و بیبارانی و دشمن و هَمِستارِ ایزد «تِشتَر» (تیر) است که در تیریشت (بندهای ۲۱ و ۲۷) به کالبد اسب سیاه سهمناکی با گوشها و یال و دُمِ کَل در برابر تشتر پدیدار میشود و نمادی است از تابستانهای خشک و سوزان در بیشتر سرزمینهای ایرانی.
اَپام نَپات: نام ایزد آب است. معنی این ترکیب «نبیرهی آبها»ست. در پهلوی این ایزد را «بُرزیزد» و «آبان» هم مینامند. در اوستا این ترکیب را گاه بهگونهی «نَپات اَپام» هم میبینیم و غالباً با صفتهای رَدِ بزرگوار، شهریار شیدور و تیزاسب همراه میآید. در «ودا»، نامهی دینی هندوان، نیز «اَپام نَپات» خدای آبهاست. (← آبان و اردویسور آناهیتا)
اَپاخْتَر: به معنی «شمال»، در اساطیر و دین ایرانیان جای دوزخ و کُنام اهریمن و دیوان و دروجان و همهی آفریدگان و کارگزاران اهریمن است و در تقابل با «نیمروز» (= جنوب) قرار میگیرد که سمتوسوی اهورایی و ایزدی است. (← نیمروز)
نوشتهها: گردانش و گزارش اشتودگات، هات ۴۵ از استاد ابراهیم پورداود | ویدئوها: گردانش و گزارش اوشتویتی گاه، هاد ۴۵ از خسرو دادور ایرانشهر در گفتوگو با بانو شیوا
نوشتهها: گردانش و گزارش اشتودگات، هات ۴۴ از استاد ابراهیم پورداود | ویدئوها: گردانش و گزارش اوشتویتی گاه، هاد ۴۴ از خسرو دادور ایرانشهر در گفتوگو با بانو شیوا
نوشتهها: گردانش و گزارش اشتودگات، هات ۴۳ از استاد ابراهیم پورداود | ویدئوها: گردانش و گزارش اوشتویتی گاه، هاد ۴۳ از خسرو دادور ایرانشهر در گفتوگو با بانو شیوا
نامنامهی جغرافیایی ایرانشهر نوشتهی استاد زندهیاد محمدعلی امامشوشتری است. شوشتری در گردآوری و تهیهی کتاب نامنامهی جغرافیایی ایرانشهر یا ایران بزرگ همهی متنهای جغرافیایی و کتابهای مسالک قدیم را موشکافانه با یکدیگر همسنجی و بسیار از نادرستیهای گذشتگان را تصحیح و نامهای درست جغرافیایی ایرانشهر را از زمان ساسانیان در این فرهنگ مهم گردآوری کرده است.
«سده»، که در دهمِ بهمنماه بر پا میشود، کهنترین جشنِ ایرانزمین و چهبسا کهنترین جشنِ جهان است.
